دلم برای جنگ های لوله خودکاری

دلم برای شیطنت های کودکی

و ایستادن های مکرر

پشت در دفتر

دلم برای معلمهایی که عاشقانه آزردنم

و عشق هایی که بی بهانه آزردمشان

و از همه بیشتر

دلم برای خدا تنگ شده است.....

اونجوری نگاش نکن  مگه چی کار کرده بابا دوستت داره ! فقط خسته است!

ناراحتش نکن خودتم ناراحت نشو!گناه داره ! مگه چه گناهی کرده ؟!

زندگی قشنگه مثله این گل:

ارزش هیچ چیز رو نداره!

خواجه حافظ که عاشق شاخه نبات (نام دختر مورد علاقه اش) بوده گفته:

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود    

زهر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است.....

آویزون کن از گردنت هزار تا گردنبند طلا! دلت خوش نباشه چه فایده؟!

دیگه نمی خوام شکوه و شکایت کنم ایندفعه می خوام  امید بدم

آرزو ها برای بر آورده شدن به زمان احتیاج دارن !

فکر کن عکس یه فیل رو تو مجله می بینی و آرزو می کنی که کاش یه فیل داشتی

و فیله همون لحظه تو اتاقت ظاهر شه

اینجوری سقف اتاقت داغون میشه و باید تا ساعتها بعد مدفوعش رو از روی زمین جمع کنی

اما اگه زمان داشتی می تونستی براش یه استبل بسازی و چند تا کارگر برای بهداشتش استخدام کنی....اینطوری بهتر نیست؟!

پس صبر کن

منم صبر می کنم تا چند ماه دیگه خدا بزرگه!

خیلی هم بزرگه!....................

ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بــر جهان ما نظاره گر نشسته اید

آری این منم که در دل سکوت شب

نامه های عاشقانه پاره میکنم

ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید

دامن از غمش پرازستاره میکنم

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخرآن نوای گرم عاشقانه مرد؟

جام باده سرنگون و بسترم تهی

سرنهاده ام به روی نامه های او

سر نهاده ام که درمیان این سطور

جستجو کـــنم نشـانی از وفـــــای او

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

از دورویی و جفای ســاکنان خاک

کاین چنین به قلب آسمان نهان شدید

ای ستاره ها،ستاره های خوب وپـــــا ک

منکه پشت پا زدم به هرچه هست و نیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خــدا بمن اگر به جر جفا

زین سپس به عاشقان با وفا کنـم

ای ستاره ها که همچوقطره های اشک

ســـر به دامن سیاه شــــب نها ده اید

ای ستاره ها کز آن جهان جاودان

روزنی بسوی این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمیـــرود

ای ستاره ها،چه شد که اومرا نخواست

ای ستاره ها،ستاره ها ، ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آم كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی:

-        ” از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینة عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم ...“

باز گفتم كه : ” تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم! “

اشكی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالة تلخی زد و بگریخت ...

اشك در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید كه : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم ...

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم

ﭼیزی كه جان عشق را نجات داد

کدامین هدیه را به قلب مهربانت تقدیم کنم؟ که خود گنجینه ی زیبایی های عالمی!!

ای شیرینی لطیف ترین سرود طبیعت، چگونه خدا را برای چنین بخشش رنگینی شکر گویم؟

ای ظرافت تپش قلب چکاوک، تو را بر رفیع ترین قله ی احساسم قرار داده و با تمام وجود فریاد بر می آورم که روشن ترین فرداها تقدیم تو باد.

كنار جاده  زندگی با سرخوشی و شكر گام بر می داشتم و زیر سایه همه درخت ها، زندگی خنك بود.  اما آن روز ـ یادم نیست كدام روز تقویم بودـ كسی از آن طرف جاده صدایم كرد و درخت خشكیده ای را نشانم داد كه در انتظار باران همه  بهارهای گذشته را پشت سر گذاشته بود.

حال روزها می گذرند وسبزی جاده هر روز پررنگ تر می شود اما كابوس خشكیدگی آن درخت كه تمام هستی آن چشم ها بود از ذهن من كمرنگ نمی شود.

با خود می اندیشم اگرمی توانستم اندكی از ترنم بارانی كه بر درختم می بارید را به ریشه های فرسوده آن درخت خشكیده  برسانم شاید جاده زندگی زیباتر می شد.